امشب از شميم عطر نياز               تا نگاه عاشقانه لبريزم

دوست دارم از نگاه معصومت           همچو شبنمی شوم بياويزم

عاشقانه ترين ترانه شب                هديه بر غم لبان خاموشت

در طلوع بی كرانه عشق                آسمان پرستاره تن پوشت

خيره در زلال شبنم ياس                 با بلور چشم تو هم رازم

در تلاطم واژگان سكوت                  تا حديث عشق را بی آغازم

من از ماه بيزارم

شايد همين ماه بود كه به عادت هولناكش

خنده تو را سهميه بندی كرد

خنده شب چهارده...

من از چرخش زمين می ترسم

مبادا ليز بخوری و از آن طرف به آسمان بيفتی

آسمانی كه زير پای من است

نه بالای سرم...

من از چشمك ستاره ها وحشت می كنم

انگار نه انگار كه ما فقط دو چشم داريم و بس

پس اين همه تكرار از يك نگاه برای چه

وقتی تا صبح هزار بار خاموش می شوی و من هزار و يك بار تنها

يك بار آخر هم بجای تو...

ای كاش قطره بودی

آنگاه اگر از عالم و آدم هم می چكيدی و نابود می شدی

تنها چيزی كه از دست می دادم تصوير خودم بود

اين را بگذار به حساب بی خوابی يك شاعر ديوانه

اما ای كاش قطره بودی...