ماه میریخت به راه من وتو گرده سیماب

 مادوعاشق دوگنهکارگاه بیداروگهی خواب گذشتیم

زیر بارانی از آن نقره مهتاب نرم چون آب گذشتیم

باز شد پنجره ای و کسی گفت: که هستید؟

ما گذشتیم و به لبخند ندادیم جوابی

گفت: پیداست که هستید......

بسته شد پنجره ما نیز گذشتیم

این کوچه همان کوچه ست

 همان عطرو همان بوهمان رنگ و همان بو

 همان سنگ وهمان اب وهمان جو

سالها رفت ولی......

کوچه همان جاست

 هنوز جای پای تو ازاین فاصله پبداست هنوز

گویی آن مرد مصمم از آن پنجره مشغول تماشاست

 هنوز

اما..........

کوچه آن کوچه دگر نیست سالها رفت چو باد

من غریبانه نشستم یک عمر سرآن کوچه تنگ

یکی برایم انداخت گل و آن دیگری سنگ

من نه از سنگ رنجیدم و نه از گل خندیدم

آنقدرماندم که چوبرگ برسرشاخه تنهایی خودخشکیدم

نوجوان بودم و آن کوچه گذرگاهم بود

کوچه ی خاطره ها دلهره ها 

کوچه ساکت و دلخواهم بود

ولی امروز کزین کوجه برمن می آیم نوجوانی رفته

با دلی سوخته و غرق به خون می آیم

کس ندانست چه امد به سرم   

 این همه سال تونیز نگرفتی خبر

همگان پندارند من به راه افتاده من دل از کف داده

راه گم کرده ام و رهگذرم  وای بر حال دلم

سر این کوچه نشستم

 یک عمر ولی امروز غریب وطن خویشتنم