یادته بارون چشــــمام وقت پر کشیدن تو

لحظه سخــــت جدایی لحظه نبــــودن تو

غزل جدایی خوندی دلمو آسون شکوندی

واسه گریه شبانه حتی یک لحظه نموندی

واسه حــــــــــــس کردن دردام تو نبـــودی

توی شهر بی کسی ها غزل رفتن سرودی

حالابیتو خونه تاریک خونه سوت و کور میمونه

تنها از زخم جــــدایی کوله بار غــــم میمونه

شهر بــــی عابر و خالــــی آرزوهای پوشالی

تنها نقش دستای تو نقش گلهــــای رو قالی

آسمون بی ســـتاره شب تنـــــهایی من بود

لحــــظه کوچیدن تو لحـــظه تموم شــدن بود

اما افسوس دیر دونستم که فقط عروســکی

تــــوی باد ســــرد وحشی مثـــــال بادبادکی

دل سپردن به عروســـک  غمو پر کرد تو دلم

تو رو خیلی دیر شناختم وقتی که فنــا شدم

نه یه دست واسه محبت نه شریک غصه هام

نه یه شونه واسه گریه نه ستاره توی شبهام

در میـــون اشک چشمام تو را از دور میــدیدم

تا رســــیدن به تو اما به شکــــستن رسیدم

شــب یلدا شــب غم شـــب طولانی من بود

شب گریه شب هق هق شب آسوده شدن بود

مگه میشــه از عروســک غزل و ترانه ساخــت

ساکن شهر دلش شد توی چشماش خونه ساخت

###!!!دنیای عاشقانه میعادگاه !!##

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
من می شناختم او را ،
نام تو راهميشه به لب داشت ،
حتی در حال احتضار!
آن دل شكسته عاشق بی نام و بی نشان ،
آن بی قرار،
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود
و گفتگو نمی كرد جز با درخت سرو
در باغ کوچك همسايه !
شبها به كارگاه خيال خويش
تصويری از بلندی اندام می كشيد
و در تصورش
تصوير تو بلندترين سرو باغ را
تحقير کرده بود...
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
او پاك زيست
پاک تر از چشمه ی نور ،همچون زلال اشک،
يا چو زلال قطره باران به نوبهار،
آن كوه استقامت ،
آن كوه استوار
وقتی به ياد روی تو می بود
می گريست !
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی ديدن رويت را
حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت !!!
اما براي ديدن توچشم خويش را
آن مرواريد سرشک غوطه ور آن چشم پاك را،
پنداشت،
آلوده است و لايق ديدار يارنيست !
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
آن لحظه ای كه ديده برای هميشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شايد روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آيد !

اما اگر آمد به او بگو،

من به دعای آمدنش نشسته بودم...

دنیای عاشقانه میعادگاه همراه با شما!

   من و سايه ام
            باز هم
                   راه خواهيم رفت
                                  و من
    برايش قلب خواهم دوخت
              چشم خواهم کشيد
                         کفش خواهم خريد
                                       دستهايش را
       رنگ خواهم زد...
               من و سايه ام
                             باز هم
                                  راه خواهيم رفت
          خواهيم خنديد
                        خواهيم گريست
                               و من برايش
                                       سايه بان خواهم بود....

هرگزتو را فراموش نخواهم كردحتي اگر مرا از ياد ببري

وهرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا كه تو را دوست دارم

ديوانه وار عاشقت شدم چرا كه مهرباني را در وجودت ديدم 

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي 

واگر نبودي هرگز عاشق نمي شدم

نه تو از عشق من دست مي كشي

ونه قلب من ازعشقت رو گردان ميشود

سوگند كه وجود تو در سر نو شتم نوشته شده

واگر با مژگا نت اشارهاي كني

فر سنگها راه خواهم پيمود چرا كه شب عشق بسيار طولا ني است

وقلبم در ارزوي تو مي سوزد انگاه كه از برابرديدگانم دور مي شوي

خورشيد وجودت پنهان ميگردد وابرهاي غم واندوه مرا در بر مي گيرند

چقدر جای تو خالی ست

کجاست لحظه دیدار

میان بغض، سکوتی از جنس فریاد است

بیا، که دیده، تو را آرزوی دیدار است

تو از قبله نوری، من از تبار صبوری

تو از سلاله عشقی، من از دیار نیاز

من از نگاه مانده به در خسته ام، عزیز رویایی

تویی نشسته به فردایم، بگو که می آیی

اگر نگاه منتظرم را گواه می خواهی

اگر شکسته دلی را بهانه میدانی

اگر سکوت غریبانه آیت عشق است

اگر صبر، صبر، صبر، بهای دیدار است

به جان غنچه نرگس تو را خریدارم

نشان ده مهر تو بر دل، به شوق دیدارم

من عاشقانه تو را در نماز از خدا می خواهم

شکوه نام تو را خوانده ، باز می خوانم 

حال من بد نيست غم کم مي خورم کم که نه هر روز کم کم مي خورم آب مي خواهم سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند خود نمي دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي؟؟آفتاب!! خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند دشنه ي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم بس کن اي دل نابساماني بس است کافرم!ديگر مسلماني بس است در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ي مردم شدم بعد از اين با بي کسي خو مي کنم هر چه در دل داشتم رو مي کنم نيستم از مردم خنجر به دست بت پرستم بت پرستم بت پرست بت پرستم بت پرستي کار ماست چشم مستي تحفه ي بازار ماست درد مي بارد چو لب تر مي کنم طالعم شوم است باور مي کنم من که با دريا طلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام؟ قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوش باورم گولم مزن! من نمي گويم که خاموشم مکن من نمي گويم فراموشم مکن من نمي گويم که با من يار باش من نمي گويم مرا غم خوار باش من نمي گويم دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است روزگارت باد شيرين!شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش آه در شهر شما ياري نبود؟؟ قصه هايم را خريداري نبود؟؟ واي!رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود از درو ديوارتان خون مي چکد خون من فرهاد و مجنون مي چکد خسته ام از قصه هاي شومتان خسته از همدردي مسمومتان اين همه خنجر دل کس خون نشد اين همه ليلي کسي مجنون نشد؟؟ آسمان خالي شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويي از فرهاد دارد تيشه ام عشق از من دور و پايم لنگ بود قيمتش  بسيار و دستم تنگ بود گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود هيچ کس دست مرا وا کرد؟نه! فکر دست تنگ ما را کرد؟نه! هيچ کس از حال ما پرسيد؟نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟نه! هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفأل مي زنم...

چو رخت خویش بستم از این خاک

       همه گفتند با ما آشنا بود

             ولی کن کس ندانست این مسافر